कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

माणसाला वाटत राहतं पाखरं त्यांना घाबरतात म्हणून पिकात बुझगावणं उभारतात अाळशी माणसाच्या सवयी त्यांना माहीत होतात बुझगावण्याच्या अंगाखांद्यावर पाखरं मस्त खेळत राहतात. छानपैकी दोस्ती करतात…. — श्रीकांत पेटकर 

अंतर्मनात शोधण्या तुजला मन कधीचे आतुर डोकवावे आत खोलवर बाहेर पाहावे खूप दूरवर ठसवावे तुजला आतवर तुझ्यात मी, माझ्यात तू सर्वव्यापक एक तू तू तो ईश्वर तरीही मी एक ..देह नश्वर.. — अरुण वि. देशपांडे पुणे.

एक वाक्य लिहिलं की पुर्णविराम देतो. दुसरं तिसरं वाक्य लिहून झालं की पुन्हा पूर्णविराम. अजून काही वाक्ये लिहत राहतो. पुर्णविराम देत देत. सगळं लिखाण संपतं पुर्णविरामानं. तरीही काही आठवलं की ताजाकलम म्हणून अजून वाढवत राहतो लिखाण. पुर्णविराम देवुन पुन्हा. या अपुर्णविरामांना दुसरं नाव शोधतोय मी. मधल्या सगळ्या पुर्णविरामाच्या टिंबाला वेगळं अन शेवटच्या खरोखरच्या पुर्णविरामाच्या चिन्हाचा आकारच […]

एकदा कवेत घे, संपवून सारा अबोला, जीव तुझ्यासाठी राजा, बघ, कसानुसा झाला,–!!! स्पर्श तुझा होता सखयां, सर्व दु:खे नमून जातील, अडचणींचे डोंगर सारे, क्षणार्धात ते वितळतील, बाहूंत तुझ्या वेड्या जिवां, कधी मिळेल रे आसरां,–!!!! ओढ वाटे सारखीच, छळते मज रात्रंदिवसा, तू येतां, जवळी परंतू, मिठीत घेते आभाळां,–!!! प्रितीच्या रंगी रंगता, तुझ्याच रंगात रंगते, होऊन वेडिपिशी कशी, […]

कधी असेही घडावे, सुखाला परिमाण नसावे, भरभरून ओंजळीत त्यांस, घेऊन छान मिरवावे,–!!! कधी असेही घडावे, आपुले सगळे आपुलेच राहावे, परकेपणा सोडून देत, जिवां-शिवांचे नाते जपावे,–!!! ‌कधी असेही घडावे, सुंदरतेला सुगंध यावे, त्यांना एकदा कडेखांदी, दिमाखात घेऊन हिंडावे,–!!! कधी असेही घडावे, अपेक्षांचे ओझे नसावे, मुक्त स्वैर आनंदाने, खुशीचे विशाल पंख ल्यावे,–!!! कधी असेही घडावे, ताण-तणावांना निरोप द्यावे, […]

जगावे कसे पक्ष्यासारखे, आभाळी स्वैर उडणारे, ध्येय आपुले दिसताच, पुन्हा जमिनीवर उतरणारे,–!!! जगावे कसे केवड्यासारखे, धुंद, मोहक वशीकरणाने, समोरच्याला ताब्यात घेणा‌रे,–!!! जगावे कसे कापरासारखे, स्वत:स अर्पण करुन, ज्वलनही सोसणारे,– ओवाळून ओवाळून , त्यात आनंदें संपणारे,–!!! जगावे कसे चित्त्यासारखे, संकटाच्या थेट भेटीस जाणारे, निडरतेने दबा धरुन, ताकदीने हल्ला करणारे,–!!! जगावे कसे “अत्तरासारखे*, स्वत: सुगंधित बंदिस्त राहून, दुसऱ्याला […]

कितीक गावांच्या अंगणात रमलो स्थिर कुठेच  होऊ शकलो नाही     || पोटभरू पाखराची भटकंती ती दानापाणी सरता थांबू शकलो नाही   || भरभरून दिले त्या माणसांनी घेणेकरी मी देणे फेडू शकलो नाही    || मायेचे झरे या माणसांच्या मनात दुस्वास त्यांचा करू शकलो नाही      || साधी भोळी माणसे होती फार ती माणसांना अंतर देऊ शकलो […]