कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

घेतलेल्या शपथा पुर्ण करताना आयुष्य निघून गेलं, शपथेवर खरं बोलता बोलता म्हातारपण दारात आलं! तुझी माझी शपथ घेता , मैत्री टिकत‌ होती, बाकी च्या शपथां मधे देवांची लाईनच लागत होती ! प्रत्येक नव्या वळणावर एक नवी शपथ असायची! शपथ मोडली की माणूस मरतो ही भिती मनात वसायची ! शपथेवर चालणारं आयुष्य खुप निरागस असायचं, खोट्या शपथेला […]

किती घोषणांचा पाऊस होता माणूस गप्पांनी भिजला होता अंधारात ज्यांना वाढवले गेले उजेडापासून त्यांनाच दूर हटवले गेले ज्यांनी जीवन प्रकाशमान केले त्यांनाच घरातून दूर केले गेले ज्यांच्या मनात चोरांची वस्ती होती परंपरेने त्यांच्याच मंदिरात गर्दी होती पावले या वाटेवर जितकी पडली तितकी पायाची जखम भरली एका मामुली भेटीचा किती अर्थ काढला किती कथा रचल्या प्रत्येक भेटीला […]

दुःख माझे वाहताना मी तुझ्यासमवेत आहे घर तुझे विझवायला गोदावरी जखमेत आहे. दूध मागितले मिळाली ही उपेक्षेचीच ज्वाला आग सरणाची तुझ्या का आचळाला येत आहे? शेवटी उगवून आलो मी तुझ्या ज्वारीप्रमाणे गाडला गेलो जिथे ते भाकरीचे शेत आहे. ज्योत तेलावाचुनी जळते उपाशी झोपडीतच मी भुकेची आग थोडी या दिव्याला देत आहे. जर मला कुरवाळणारा केतकीला हात […]

कृष्ण पक्षातील चतुर्थीला चला करूया गणेशाची आराधना संकटातूनी मुक्ती देणारा दिवस आजचा करू साजरा विघ्नहर्ता तू गणेशा वाहतो तुला एकवीस दुर्वा कर आमचा तू गणेशा संकटांचा मार्ग मोकळा मोदकाचा घास भरवितो जास्वंदीचे फुल वाहतो रक्तवर्णा श्री गणेशा तुझ्या पायी मी नतमस्तक होतो उमेश तोडकर

कालचा व्हॅलेंटाईन डे.. तसा कोरडाच गेला… […]

तू पहाटेचा सोहळा तिमिरातील किरण.. घंटेचा निनाद आभाळाच तोरणं.. तू सागराची गाज शांततेची लाट.. क्षितीजाच टोक नदीवरचा घाट.. तू वाऱ्याचा वेग समतोल पृथा.. निसर्गाचे दान नियमांची प्रथा तू अग्नीच्या ज्वाळा ऊर्जेचे वरदान.. जल पृथ्वी वायू अग्नी आकाशाची खाण.. तू यत्र तंत्र सर्वत्र भविष्य भूत वर्तमान सखोल अंतर्मनातले समाधानाचे मूळ ज्ञान.. तू गतीची परिक्रमा परमोच्च बिंदू अमृत […]

हातातल्या कंकणाचे कपाळावरील कुंकवाचे सरणाऱ्या पदराचे भान कसे राखावे? रोखणाऱ्या नजरांचे स्पर्शणाऱ्या हातांचे विकृत विचारांचे क्षण असे टाळावे? आखलेल्या मर्यादांचे दिसणाऱ्या सौंदर्याचे अस्तित्व हे बंधनांचे कुठवर मी पाळावे? बाईपण जगण्याचे वडे हे गिरवायचे तिच्या विवंचनेचे कोणीही पाढे वाचावे? मोकळ्या श्वासाचे तिच्या स्वाभिमानाचे मोल तिच्या जगण्याचे तिचे तिनेच करावे. @ प्रतिभा

पहा तरी कसे उरलात सुंदर काया कि निर्मळ माया.. काळाच्या या आरशात कशी दिसते तुमची छाया.. पुसले का तुम्ही कोणाचे ओघळणारे अश्रू.. आणले का कधी तुम्ही कोणाच्या चेहऱ्यावर हसू.. समाधान थोडे तरी आहे का गाठीशी.. किती जण जमले तुमच्या पाठीशी. व्यर्थ जगण्याची केली असेल घाई.. कर्माआधी फळ कोणाला मिळायचे नाही.