कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

निशब्द झाली होतीस तू मीही निशब्द झालो होतो नदी किनारी आपण दोघे एकमेकांत गुंतलो होतो प्रेम म्हणजे काय असते दोघांनाही माहित नव्हते प्रथम दर्शनी मन दोघांचे घायाळ मात्र झाले होते | जे मनात तेच ओठात पटकन रिते केलेस तू मन मी मात्र तुजसवे बोलण्यास शब्दात अडकत होतो जितक्या वेगाने आलीस तितक्याच वेगाने दूर गेलीस मी मात्र […]

देवा तुझे जरी सुंदर आकाश मी तुझा प्रकाश अंधारी का——————ll १ ll सुंदर वेलींना सुंदर हि फुले माझीच का मुळे खुडलेली ——————-ll २ ll साखरेचे खाई त्याला तूच देशी मी का रे उपाशी तुझ्या घरी ——————ll ३ ll भिकारी तुही तुझ्या आईविना माझ्या का वेदना जाणेनाशी ——————ll ४ ll काठीला तुझ्या आवाजच नाही तरी त्राही त्राही […]

विषण्यतेने  बघत होतो       भिंतीवरच्या खुणा काळ जाऊन वर्षे लोटली     आठवणी देती पुन्हा   बसत होतो नदीकांठी        बालपणीच्या वेळी पात्र भरुनी वहात होती     गोदावरी त्या काळी   सदैव पूर येउनी तिजला       गावास वेढा पडे गांव वेशीच्या घरांना मग     पाण्याचे बसती तडे   चित्र बदलले आज सारे       पात्र लहान होई बांध घातला धरणावरी      पाणी अल्पसे येई   खिन्नपणे खूप भटकलो        भोवतालच्या भागी चकित झाले मन बघूनी         हिरवळ जागोजागी   इच्छित दिशेने पाणी वाही     बांध घातल्यामुळे सारे जीवन प्रफुल्ल करीं        आनंदमय सगळे   डॉ. भगवान नागापूरकर ९००४०७९८५०     […]