कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

आईबापाच्या सेवेमध्यें, पुंडलीक रंगला, उभा विठ्ठल दारावरती,  हेच तो विसरला  ।।धृ।। आईबाप हे दैवत ज्याचे, रुप पाही त्यांच्यात प्रभूचे  । सेवा करीत आनंद लूटतां,  तल्लीन जो जहला उभा विठ्ठल दारावरती हेच तो विसरला  ।।१।। निद्रेमध्यें असतां दोघे, मांडी देऊनी आपण जागे  । कशी मोडू मी झोप तयांची,  प्रश्न विचारी भगवंताला, उभा विठ्ठल दारावरती हेच तो विसरला  […]

आम्रवनांतील शोभा बघत,   भटकत होतो नदी किनारी मैनेची ती ओरड ऐकूनी,   नजर लागली फांदीवरती…१ एक धामण हलके हलके ,  घरट्याच्या त्या नजीक गेली पिल्लावरती नजर तिची,  जीभल्या चाटीत सरसावली…२, मैनेच्या त्या मातृहृदयाला,  पर्वा नव्हती स्वदेहाची जगावयाचे जर पिल्लासाठी,  भीती न उरी ती मृत्यूची…३ युक्त्या आणि चपळाईने,  तुटून पडली त्या मृत्यूवरी रक्त बंबाळ ते केले शरीर,  चोंच […]

बांधले होते सुंदर घरटे,   कौशल्य सारे एकवटूनी वृक्षाच्या उंच फांदिवरी,  लोंबत होते झोके घेवूनी…१, दूर जावूनी चारा आणिते,   पक्षीण आपल्या पिल्याकरिता जग सारे ते घरटे असूनी,  स्वप्न तिचे त्यांत राहता…२, वादळ सुटले एके दिनी,   उन्मळून पडला तो वृक्ष पिल्लासाठी ती गेली होती,   शोधण्यासाठी आपले भक्ष्य…३ शाबूत घरटे फांदी वरते,  वृक्ष जरी तो पडला होता पिल्लामधली ती […]

‘घटना’ जेव्हां घडली अघटित  । कुणीही नव्हते शेजारी  ।। कां उगाच रुख रुख वाटते  । दडपण येवूनी उरीं  ।।   जाणून बुजून दुर्लक्ष केले  । नैतिकतेच्या कल्पनेला  ।। एकटाच आहे समजूनी  । स्वार्थी भाव मनी आला  ।।   नीच कृत्य जे घडले हातून  । कुणीतरी बघत होता  ।। सर्वत्र दिशेनें तो व्यापूनी आहे  । हेच सारे […]