जगण्याची नाहीं शक्ती मरण्याची आहे सक्ती ।। कारा जग, मी तडफडतो पण मिळतच नाहीं मुक्ती ।। परमेश्वर साह्य करेना तरि ढळे न माझी भक्ती ।। काळास चकविण्याची मज कळली ना अजुनी युक्ती ।। लढलोही असतो रे, पण हिंमतच मुळी ना रक्तीं ।। नर हतबल भाग्यापुढती मी सार्थ ठरवली उक्ती ।। स्तुति दो शब्दांतच संपे त्यातही असे […]
हे मुरलीधर मनमोहना, वेड लावतोस तूं कुणां कुणां ? //धृ// तुझ्या भोवती नाचती गौळणी, भान त्या तर गेल्या हरपूनी, थकूनी गेल्या नाच नाचूनी, विसरुनी गेल्या घरदारानां, वेड लावतोस तूं कुणां कुणां ? हे मुरलीधर मनमोहना ।।१।। रमले सारे गोकूळवासी, पेंद्या, गोंद्या, सख्या, बन्सी, बागडती सारें तव सहवासी, करमत नाही तुजविण त्यांना, वेड लावतोस तू […]
माणसें बेजार हल्ली वाढले आजार हल्ली . देव, गुरु, अध्यात्म, सिद्धी मांडला बाजार हल्ली . धर्म वेदी, माणसें अज म्हणुन हा गोंजार हल्ली . एक नुरला कार्यकर्ता मात्र, नेते फार हल्ली . लोपल्या पर्जन्यधारा आसवांची धार हल्ली . शत्रुची आतां न भीती दोस्त करतो वार हल्ली . माणसा माणूसकीचा सोसवेना भार हल्ली . ‘भक्त‘ म्हणवत, जन […]
हात जेव्हां हे जळाया लागले रंग दुनियेचे कळाया लागले . ठाकतां संकट, पळाल्या वल्गना पायही मागे पळाया लागले . जग दगा देताच, देती नयनही रोखलें, तरिही गळाया लागले . पाप किंवा पुण्य ना गतजन्मिंचें येथलें येथें फळाया लागलें . शुभ्र वसनें, डाग वर इवलाहि ना आंतुनी पण मन मळाया लागलें . पीठ खाण्यां सज्ज कुत्रे राजसी […]
भोवती बघतो तिथें दिसतात सारे मुखवटे होय रे, मंचावरी असतात सारे मुखवटे ! बदलतो माणूस वस्त्रें, बदलतो आत्मा कुडी बदलती नेते तसे त्यांच्या मनाचे मुखवटे ।। रौद्र वादळ वा पुराचें चाललें थैमान जे थंड काचेतून बघती थंड उडते मुखवटे ।। रोज जे घेती सुपार्या, निजशिशुस नवनीत ते ओळखा, कुठले खरे ते, आणि कुठले मुखवटे ।। भामट्यांचा […]
हर्ष आहे शोक आहे, अजुनही माणूस तूं त्याहुनी आश्चर्य आहे – अजुनही माणूस तूं ! राग हृदयीं लोभ हृदयीं अन् असूया द्वेषही सर्व दुर्गुण असुनही हे, अजुनही माणूस तूं ? ईश ना शकसी बनूं, सैतान तरि होऊं नको त्यापरी स्वीकार कर हें – अजुनही माणूस तूं ।। कधिच तूं बनलास फत्तर, तरि कधी नयनातलें सांगतें जें […]
मदमत्त मुजोर टगे भरले सभोवताली फुटके नशीब माझे गुंडांचिया हवाली ।। दिनरात राबतां मी, दो घास फक्त हातीं खेचून घेत तेही उपरेच शक्तिशाली ।। काळोख मिट्ट, तरि ना मागूं धजे दिवा मी घर पेटवून द्याया चहुंवर खड्या मशाली ।। माझ्यामुळेच ज्यांचा जगिं मान वाढताहे दाबून ओठ, करतो त्यांचीच मी हमाली ।। मधुनीच हात स्फुरती, पण हाय […]
आहे ती लहान परि किर्ती महान, छोटे येऊन शिकले मोठे होऊन गेले ।।१।। आले घेऊन पाटी अ आ इ ई लिहिण्यासाठी, लिहून वाचून ज्ञानी बनले देशांत नांव कमविले ।।२।। शहर चालते, देश चालतो महान बनले लोकांमुळे ।।३।। बीजांचे वृक्ष झाले त्या केवळ शाळेमुळे ।।४।। कुणी बनला डॉक्टर काळजी घेई आरोग्याची, कुणी झाला इन्जिनियर […]
ठोका खोकी बनवा खोपी ही झोपडपट्टी गटारावरी भटारखाना आणि हातभट्टी. ||१|| ओसंडे घन दुर्गंधि-घाण कचरा सडला तिथेच भ्रामक जीवन नामक खेळ मांडला. ||२|| रोज ठणाणा नविन घोषणा सुधारणांच्या. शून्यें असतीं नांवावरती सरकारांच्या. ||३|| मंत्री येतां जिवंत प्रेतां बघुन न बघती गोठ्यामधली ढोरें सगळी तशीच ज़गती. ||४|| चक्रव्यूह रणिं रचला कोणी मुळी न ठाउक […]
उंच उंच आभाळात सरळसोट चढत गेलेला खांब; ढगांना फाडून वरती गेलेला, जादूचा, अर्ध्या रात्रीत उभा झालेला. खांबावर जॅक सरसर चढतो, ढगांच्याही वर, काचेच्या पेंटहाऊसपर्यंत. मऊ मऊ गालिचावर पावलें वाजतच नाहींत, दाणदाण काय, अजिबातच नाहींत. गरम गरम अन्न पुढे येतं, पण जॅकला गिळतच नाहीं. जॅक तसाच उठतो, आणि कुरवाळत बसतो सोन्याचं अंडं देणारी कोंबडी. कोंबडीला कुरवाळून, सुरक्षित […]
Copyright © Marathisrushti.com 1995-2025 | Technology Partners : Cybershoppee | GaMaBhaNa | Smart Solutions