कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

हिरव्या पानात लगडलो, पांढऱ्या शुभ्र मोगरी कळ्या, एकेकच हळूहळू जन्मतो,स्वभाव धर्मानेफुलणाऱ्या, गोऱ्या रंगावरी आमुच्या, जनहो नका हो भाळू, टपोरेआकार पाहुनी, मोहून नका हो हाताळू, कौमार्य फुलते आमचे, दुरुन बघावे, हेच उचित, मुसमुसत्या तारुण्याला, ठेवा तुम्ही अलगद, मगच उमलेल फूल हे सुंदर , येईल मोगऱ्याला बहर, स्पर्श न करता नेत्रसुख घेता, घ्या हो आमुचा आस्वाद, किती थोडे […]

गोकुळीच्या आम्ही गोपिका,निघालो विकण्या दूध, लोण्या कितीदा विनवावे तुज श्रीरंगा, उशीर होई मथुरेच्या बाजारां,–!! करून सगळी आवरां -आवरी, निघालो आम्ही सगळ्या सत्वरी कामे सारी भराभरा आटोपुनी, डोईवर घेऊनी भरलेला घडा,–!! ठुमक ठुमक चालीची नक्कल करीत थांबशी, ‌‌ उगी आम्हां विलंब करीशी काय केला आम्ही गुन्हा,-!! नको नको रे मारुस खडा, ओघळ दह्यादुधाचे पहा, दंगेखोर किती तुमचा […]

दोघे एका डहाळीवरच झुलू,निसर्गाचे ,देणे किती पाहू, बघ, रसरशीत खाली फळे, दोघे मिळून चवीने खाऊ,–!!! पक्ष्यांची जात आपुली, निसर्गमेवा”आपुल्याचसाठी, मानव त्याचा बाजार मांडे, निसर्गराजा, फिरवी कांडी, एका वृक्षा,– किती फळे, रसाळ,गोड,चविष्ट मधुर, तुझ्यासमवेत स्वाद वाढे, फळ बने आणखी रुचिर, प्रेमसंगत वाढून आपुली, एकमेकांचे उष्टे’ खाऊ,–!! त्यागातच प्रेम असते, सखे, दुनियेस दाखवून देऊ,–!! दोन “सांसारिक” जीव आपुले, […]

हिरवेगार तृणपाते,वाऱ्यावर डोलत होते, मजेत इकडून तिकडे, मान करत गुणगुणत होते,— लहान बालिश वय कोवळे, कंच हिरव्या रंगात खुलत, खुशीत झोके घेत होते, बाळां काय ठाऊक असे, किती कठीण असते जगणे-? मौजमजा आणि हुंदडणे, करत करत एकदम कोसळणे वास्तवाशी सामना होतां, भलेभले धुळीस मिळती, हे तर इवलेसे तृणपाते, कितीशी असेल लढाऊ शक्ती,-? कुणीतरी आले तिकडून, पाय […]

या अशा सांजवेळी,बाहुपाशी, घे जवळी, रात्र उतरून आली खाली, तुजविण जिवाची काहिली, हुरहुरते मन अशा समयी, तुझ्यासाठी,आंत तुटते काही जीव कांतर कांतर होई, आत्मा तरसे मिलनासाठी, लौकिक सुखे भोवताली, जीव कसा जळे त्यातही, तरसवे मज विरहाग्नी, तुझ्या शपथांची येतां स्मृती, उले काळीज माझे किती, तुला कल्पनाही नाही, प्रेमाचीच लागे कसोटी, ताटातुटीचीव्यथा ही, कोरडेपण तुझे मजसी, सारखे […]