कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

अवतीभोवती सारे तुझ्या, आहेत गुरू बसलेले, जाण तयांची येण्यासाठी, प्रभूसी मी विनविले  ।।१।।   निसर्ग शक्तीच्या सर्व अंगी, काही तरी असे गुण, आपणासची ज्ञान असावे, घेण्यास ते समजून  ।।२।।   उघडे ठेवूनी डोळे तुम्ही, बघाल जेंव्हां शेजारी, काही ना काही ज्ञान मिळते, वस्तूच्या त्या गुणापरी  ।।३।।   सारे सजीव निर्जीव वस्तू, गुरू सारखे वाटावे, तेच आहेत […]

दु:खातची शिकतो सारे, उघडोनी मनाची द्वारे  । दु:खा परी नसे कुणी, जो सांगे अनुभवाने  ।।१।।   दु:ख मनावरी बिंबविते, वस्तुस्थितीची जाणीव देते  । दुसऱ्या परि आस्था देई, जाणीव ठेवूनी कार्य करते  ।।२।।   अधिकाराने माज चढतो, खालच्यांना तुच्छ लेखतो  । जाता हातातूनी अधिकार, माणूसकी काय? हे कळणार  ।।३।।   कष्ट करण्याची वृत्ती येते, सर्वांना समावून घेते  […]