कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

पांडुरंग रंगीं रंगुन नामामृता प्यालो पांडुरंग अंतरंगीं, मी विलीन झालो  ।।   द्वैत आणि अद्वैतातिल फरक मज कळेना निर्गुण-सगुणातिल मजला भेद आकळेना तरी परब्रह्म दिसलें, धन्य धन्य झालो  ।।   नकळतांच हृदयीं मोठा चमत्कार झाला निमिषातच माझा सारा मीपणा गळाला चिंता-भय मिटले सारे, अंतरीं निवालो ।।   मावळतां ‘मी’, उरला गर्व ना ज़राही वंदत वा निंदत […]

विठूचे पद मजला लाभावे देह मातिचा बनण्यां कांचन, अन्य कशास हवे ?   नच माहित, मेघांच्या मागे विठ्ठल दिसतो कां कुणां  ? असती कां क्षितिजापल्याड श्रिठ्ठलवस्तीच्या खुणा  ? विठू भक्तहृदयीं वसतो, पण, ठाम मला ठावें  ।।   अगणित जैसे तारे गगनीं, देवदेवता अनंत जगतीं त्या सार्‍यांचें वंदन-अर्चन-पूजेनें जन मागत मुक्ती मात्र माझियासाठी सारी विठूचीच नांवें  ।। […]

ठेचकळे आंधळा मी काळोख्या पथात आधाराचा हात देई  पंढरीचा नाथ  ।।   चुकीचाच धरला रस्ता, असा चालतो मी – विषयवासनांच्या पंकीं अजुन लोळतो मी मद-मत्सर-मोह यांचा संग नसे जात  ।।   जरी मी न जाऊं शकलो कधी पंढरीला मंदिरीं न पाहूं शकलो विटेवर हरीला भाग्यवंत परि मी, विठ्ठल भेटला मनात ।।   पाडुरंगनाम येतां एकदाच माझ्या […]

वयाचे हे गणित काही मनाला माझ्या कळेना ते तरुणच राहिले शरीर काही साथ देईना आठवणी तेव्हाच्या रंगबिरंगी किती फुलपाखरासारख्या केव्हाच उडून जाती प्रेम, राग, लोभ.. प्रत्येक श्वासात झळकती आता तेच सारे मला मुलींच्या डोळ्यात दिसती आरसा तेव्हाचा हाती धरिला तेव्हाचं प्रतिबिंब काही मिळेना तेव्हाची मी कुठे हरवले श्वास घेताघेता जगणंच का मी विसरले? पण मग जाणीव […]

(गझलनुमा गीत)   रंग तुझा सावळाच, नांव पांडुरंग कसें ? लक्ष भक्त पाहतात लक्ष तुझे रंग कसे  ?   हात कटीवर ठेवुन  विटेवरी स्तब्ध उभा रूप तुझें ठायिं ठायिं तरि भक्तांसंग कसें ?   रौद्र ऊन थंडी वा मुसळी पाऊस असो दुर्लक्षुन ऋतु, नामीं वारकरी दंग कसे ?   नाचतात वैष्णवजन, देहभान विस्मरुनी वेड असें लावतोस […]

अजूनी दिसेना पंढरीचा राणा मला विठ्ठलाचा विरह सोसवेना  ।।   बुवा-साधु-स्वामी यांचे पाय वंदिले मी पुराजी नि पंडित यांचे पंथ धुंडले मी परी विठ्ठलाच्या दारीं कुणी पोंचवेना  ।।   पांडुरंगभेटीपुढती  खुजे सप्तस्वर्ग दुबल मी, दुर्गम दुष्कर नरजीवनमार्ग पदोपदीं सहा रिपूंची रोखतसे सेना ।।   अंधच मी, पाहिन कैसे सुंदर तें ध्यान ? मूढ पुरा , गूढ […]

दिवस बदलले तरी ‘Middle Class’ जात नाही आणि त्याचं आम्हाला काहीही वाटत नाही. दुधाची साय, तुपाची खरवड तिळाची वडी, पुरणाची पोळी, आईच्या जेवणाची सर पिझ्झाला येत नाही. हॉटेलात गेले तरी मेनूवर ‘दर’ दिसत राही रिक्षा केली तरी मीटरवरून नजर हटत नाही. जीन्स घातली तरी साडीची हौस सुटत नाही. घरातून निघताना आजही पाया पडायला विसरत नाही. शो […]