कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

या अशा सांजवेळी, बाहुपाशी, घे जवळी, रात्र उतरून आली खाली, तुजविण जिवाची काहिली, हुरहुरते मन अशा समयी, तुझ्यासाठी,आंत तुटते काही जीव कांतर कांतर होई, आत्मा तरसे मिलनासाठी, लौकिक सुखे भोवताली, जीव कसा जळे त्यातही, तरसवे मज विरहाग्नी, तुझ्या शपथांची येतां स्मृती, उले काळीज माझे किती, तुला कल्पनाही नाही, प्रेमाचीच लागे कसोटी, ताटातुटीचीव्यथा ही, कोरडेपण तुझे मजसी, […]

आमचे नितीन नांदगावकर साहेब आजवर सदैव अन्यायाशी लढा देत आले आहेत. त्यांचे कार्यकर्तृत्व मोठे आहे दिवसेंदिवस ते वाढत चालले आहे . त्यांच्यावर केलेली एक कविता—- तू ज्याचा त्याचा कर्दनकाळ, अन्यायातला पाठीराखा, काय म्हणावे तुला तेजा, तुझ्यासम,– या सम हा-!!! जनता जनार्दन भक्त होता, तुला पाठिंबा सकलांचा, दोस्त तू रंजल्या-गांजल्या, जुलमीना दाखवीत बडगा,–!!! दिप्त प्रदीप्त होशी, अन्याया […]

असे दान द्यावे की, समोरचा अचंबित व्हावा, मापे भरून ओतावे, हात ओसंडून वहावा, करावे रक्तदान सारखे, रुग्णांसाठी ते जीवनदान, अन्नदानासारखे पुण्य नसते, भुकेल्याला करते तृप्त, विद्यादान श्रेष्ठ दान, सरस्वती प्रसन्न होई, दुसऱ्याला दिल्याने ज्ञान, आपुले बघा वाढत जाई कला दान करता आपण, निर्मितो एक कलाकार, सेवा तिची करत करत, जिवंत,ठेवेल कला तर , अवयव दान केल्याने […]

ब्रम्हांडातील ग्रहतारे, दुरून मजसी दिसती, सारे सवंगडी माझेच, राहती दूर अंतरी,–!!! नाव माझे वसुंधरा, माझ्यावरच जगते सृष्टी, सृजनाची किमया न्यारी, पाहता पाहता झाली मोठी,–!!! खाली मी एकटी, एकाकी, आभाळा पाहत राहते, भास्कर करतो वंचना तरी, सारखी सहज सहत राहते,–!!! सहनशीलता का माझ्यागत, सांगा आहे कोणामध्ये, अंतराळातून वेगळे काढले, दुःख माझ्या काळजामध्ये,–!!! माता म्हणून स्वीकारले, मी माझे […]

धागा धागा मिळून, बांधले,खास घरटे, फांदीचा आधार घेऊन, उभ्या झाडास लटकवले, एक चोंच करी किमया, केवढी मोठी कारागिरी, पिल्लांस सुरक्षित करण्यां, माय बापाची चाले हेरगिरी, घर मोठे प्रशस्त हवेशीर, वारा चारी बाजूंनी वाहे, निसर्ग सान्निध्यातले, वाटते मोठे आरामशीर, अंडी घालून ती उबवती, वाट जन्माची पाहती, कारागीरच ते नव्या उमेदी, दार घरट्याचे असे बांधले, सहजी कोणी उतरू […]

काल माझ्या “शीघ्रकाव्य” नावाच्या ग्रुपमध्ये मी “आठवण” हा शब्द दिला होता. त्यासाठी मी केलेली एक चारोळी. हाच विषय घेऊन मी कविता पुढे केली आहे. पहिल्या चार ओळी हीच चारोळी आहे. ठेवणीतल्या आठवणींचे, करावे तरी काय, किती वण ठेवून जाती, आठवांचे काय जाय–? स्मृतींच्या इंगळ्या डंसता, भूतकाळाचे मोहोळ फुटते, असेच त्याचे वर्चस्व सारे, तनी मनी येऊन बसते,–!!! […]

द्व्यर्थी,तत्वज्ञानात्मक, — देहातून आत्मा सुटावा. घे स्वैर भरारी, माझ्या देखण्या पाखरा,— बद्ध पंख हे उचंबळती, सोडून ही बंदिस्त कारां,— पिंजर्‍याचे दार लागतां, जीव तुझा घुसमटे, स्वातंत्र्याच्या फोल कल्पना, सर्वच विचारा खींळ लागे आतल्या आत जीव तडफडे, सीमित जागा, नुसताच हिंडे डोळे भिरभिरत कसा शोधशी, तू आपला मुक्तपणा, –!!! जो येईल तो बोलू बघे, इथेतिथे उगा हात […]