ब्रेन रॉट – २ : ‘ ते ‘ पंधरा सेकंद !

२ : ‘ ते ‘ पंधरा सेकंद !

पंतांच्या निग्रही चालण्याकडे पाहणारे इन्स्पेक्टर शर्मा एकदम दचकले .

त्यांना पंतांचे शब्द आठवले .
” ब्रेन रॉटची शिकार …”

ते पटकन उठले .
काहीतरी वेगळी जाणीव झाली .
त्यांनी ड्रायव्हरला हाक मारली . तो धावतच आला .

” आपल्याला कालच्याच हॉस्पिटलला जायचंय , अर्जंट .”

बोलता बोलता त्यांनी कॅप हाती घेतली . आणि धावतच निघाले .

अर्ध्या तासात ते हॉस्पिटलमध्ये पोहोचले .
गाडी थांबताच जवळ जवळ धावतच निघाले .

स्पेशल वॉर्ड मध्ये कॉटवर ‘ तो ‘ बसला होता .
शेजारच्या कॉटवर त्याचे आईबाबा , आजी आजोबा संचित होऊन बसले होते .एकटक त्याच्याकडेच बघत होते .
त्याला कसलीच जाणीव नव्हती .

भकास कोरड्या चेहऱ्यानं तो बसला होता .
डोळे खोल गेले होते .
कितीतरी दिवसांचा उपाशी असावा , तसा तो दिसत होता .

तो पंचवीस वर्षांचा होता हे सांगून कुणाला पटलं नसतं .
वीस लाखांचं पॅकेज असणारी नोकरी .
मेट्रो सिटीत थ्री बी एच के चा फ्लॅट .
ऑडी आणि थार सारख्या गाड्या .
वडिलोपार्जित संपत्ती आणि एकुलता एक .

इन्स्पेक्टर शर्मांना हे सगळं योगायोगानं कळलं .
ड्युटी संपवून घरी जाताना , नो पार्किंग झोन मध्ये पार्किंग लाईट लावून उभी असणारी ऑडी त्यांना दिसली .
त्यांनी ड्रायव्हरला गाडी थांबवायला सांगितले .
ते उतरले . गाडीत त्याच्याशिवाय आणखी चार जण होते . बहुधा त्याचे आईवडील, आजीआजोबा असावेत .
त्यांनी त्याला काच खाली करायला सांगितली .
त्यानं वैतागून काच खाली केली . पण लक्ष हातातल्या मोबाईल कडे होतं . तो स्क्रोल करत होता . वर खाली . स्क्रीनवर सतत बोटं फिरत होती . आणि काही दिसलं नाही की मोबाईल आपटत होता . स्वतःचे केस उपटत होता . आतले चौघेही धास्तावल्यासारखे बसून होते . त्याच्याकडे बघत होते . केविलवाणे झाले होते . हे त्याचं वागणं केव्हा थांबणार हा भाव त्यांच्या चेहऱ्यावर स्पष्ट दिसत होता .
शर्मांनी त्याला खुणेनं गाडी पुढं घ्यायला सांगितलं .
त्यानं गाडी सुरू केली .
आणि पाठच्या सीटवरच्या आजोबांनी काच खाली करून त्यांच्या हातात एक कागद दिला .
शर्मा बघत राहिले . गाडी पुढं गेली .
त्यांनी चुरगळलेला कागद उघडला .
” आम्हाला आपली मदत हवी आहे , प्लीज सोबत दिलेल्या नंबरवर फोन करा , मी येऊन भेटतो . ”
शर्मांनी जाणाऱ्या गाडीकडे पाहिलं .
ते आजोबा पाठच्या काचेतून पहात होते . शर्मांनी आंगठा उंचावला . आणि ते आपल्या गाडीकडे आले .

महिनाभरात सगळं बदलून गेलं होतं.
तो तरुण पिसाळल्यासारखा झाला होता . सतत मोबाईलवर स्क्रोल करत होता . त्याचं कशातही लक्ष लागत नव्हतं . मोबाईलवर रिल्स दिसली नाहीत की वेडापिसा होत होता . दर पंधरा सेकंदाला स्क्रोल करत होता . स्क्रीनवर सारखं काहीतरी दिसायला हवं होतं . नवीन काहीतरी हवं होतं . पंधरा सेकंदात काही नवीन दिसलं नाही तर त्याचा मेंदू सैरभैर होत होता . त्याचं वागणं चमत्कारिक झालं होतं . जेवणखाण , अंघोळ , स्वच्छता यात अनियमितता आली होती . स्वभाव तुसडा झाला होता . ऑफिसात तोडफोड , सर्वांशी भांडण , वेडगळ वागणं यामुळं नोकरी सुटली होती . मोबाईलच्या बाहेर जग असतं हे ते विसरून गेला होता . सगळं घर धास्तावलं होतं .

आजोबा , आजी , आई वडील सगळ्यांनी , इन्स्पेक्टर शर्मांना सर्व काही सांगितलं .

त्यांनी हॉस्पिटलला ऍडमिट करण्याचा सल्ला दिला आणि चांगला मानसोपचार तज्ज्ञ सुद्धा दिला .

स्पेशल रूम मध्ये प्रवेश करताना शर्मांना सगळं काही आठवलं .
त्या कुटुंबाला मदत करणं हा काही त्यांच्या ड्युटीचा भाग नव्हता . पण एक कुटुंब मोबाईलच्या वेडापायी उद्ध्वस्त होताना बघून त्यांचा जीव आतून तुटू लागला होता .

ते आत आले .
त्याच्या पाठीवरून हात फिरवला .
ते नेहमी येत असल्यामुळं ओळखीचा भाव त्याच्या चेहऱ्यावर आला .
” आयxxxx काही नवीन टाकत नाहीत भोxxxxx. ”
त्यानं कचकचीत शिव्या घालायला सुरुवात केली .
शर्मांनी त्याला जवळ घेतलं .
त्याचे हात हातात घेतले आणि त्यांना धक्का बसला .
हातात मोबाईल नसताना तळहातावर नखानं स्क्रोल केल्यासारखं केल्यामुळं डावा तळहात रक्तबंबाळ झाला होता .
त्यांनी बेल वाजवली . ड्यूटीवर असणारी नर्स तत्परतेने आली . त्यांनी तिला त्याचा रक्तबंबाळ झालेला हात दाखवला .
ती गेली आणि ड्रेसिंगचा ट्रे घेऊन आली .

” तुला कसलीच जाणीव नाही झाली ? ”
नर्स गेल्यावर शर्मांनी त्याला विचारले .
त्याचं लक्ष नव्हतं .
तो बँडेज बांधलेल्या हातावर स्क्रोल करत होता .
शिव्या घालत होता आणि हळूहळू बेभान होऊ लागला होता .
थोड्या वेळाने थकून तो तिथेच आडवा झाला .

घरचे सगळे अगतिक होऊन बसले होते .
शर्मांना पुन्हा एकदा पंतांची आठवण आली .
ते म्हणाले होते ;
” माणसाचा मेंदू , मोबाईलच्या ताब्यात जाण्यासाठी सुरुवातीचे पंधरा सेकंद महत्वाचे असतात . ते सांभाळले तर मोबाईल आपल्याला हवा तसा वापरता येतो . पण पंधरा सेकंदाच्या रील्स , स्क्रोल करून पाहताना भान सुटलं तर आयुष्यभर केवळ पश्चात्ताप वाट्याला येतो . कारण त्या पंधरा सेकंदानी मेंदूवरचा ताबा जायला सुरुवात होते . माणूस डोपामिनच्या खोल गर्तेत अडकत जातो . सगळं काही उद्ध्वस्त होऊन जातं . ”

त्यांना पंतांची तीव्रतेनं आठवण झाली .
या तरुणाला ते कदाचित सावरू शकतील आणि कुटुंबाला आधार मिळू शकेल .

ते आजी आजोबा , आईबाबा यांच्याजवळ आले .
” काळजी करू नका , मी पंतांना बोलावून घेतो , ते सर्वकाही ठीक करतील .”
त्यांनी पंत कोण हे सांगितलं . ते कोणतं काम करतात हे सांगितलं .
आणि ते निघाले .

ओळख ना पाळख , पण हा माणूस स्वतःच्या वर्दीच्या ड्युटीबाहेर जाऊन आपल्यासाठी धडपडतोय या जाणिवेनं सगळ्यांच्या डोळ्यात पाणी उभं राहिलं.

रुम बाहेर पडताना शर्मानी पाठी वळून बघितलं . कॉटवरचा तरुण त्यांना अधिकच अगतिक वाटला .

त्यांनी पंतांना फोन लावला …

( वास्तवात घडत असलेली तुमच्या आमच्या अवतीभवतीची कथा ! )
——-
डॉ . श्रीकृष्ण जोशी , रत्नागिरी
८९५१९०६७०१
——–
ब्रेन रॉट ही नवी कथामालिका आपल्याला कशी वाटली ?
ब्रेन रॉट पासून आपल्या समाजातल्या समाजातल्या सर्वांना वाचवायचं असेल तर ही कथामालिका सर्वांनी वाचायला हवी आणि नावासह सर्वत्र पाठवायला हवी .

आपल्याला एका भयंकराशी सामना करायचा आहे , याची जाणीव असो द्यावी .
हा कथालेखन प्रपंच कसा वाटला ते कळवालच . अर्थात अभिप्राय अपेक्षित आहे …