पुरुषाचं दुखणं कुठे कोणाला समजतं?
अनेकदा आपण स्त्रीबद्दल वाचतो पण पुरुषाच दुख कधीच कोणाला समजत नाही. त्याचे दुख जरी कोणाला समजले तरी त्याच्याविषयी कोणीच बोलत नाही. अशीच प्रत्येक पुरुषाची व्यथा सांगणारी ही कविता.
कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
शारदेस विनंती
हे शारदे ! रूसलीस कां तू, माझ्या वरती । लोप पावली कोठे माझी, काव्याची स्फूर्ती ।। दिनरात्रीं तव सेवा केली, मनोभावें । कळले नाहीं आज शब्द ओठचे, कोठे जावे ।। दिसत होते भाव मजला, साऱ्या वस्तूमध्यें । उचंबळूनी जाई मन तेव्हां, नाचत आनंदे ।। तेच चांदणे तारे गगनी, आणिक लता वेली । पकड येईना टिपण्या सौंदर्य, […]
वळून पहा
उडून गेली दूर दूर तू झेप घेउनी आकाशी बघू लागलो चकीत होऊनी पंखामधली भरारी कशी नाजूक नाजूक पंखाना आधार होता मायेचा चिमुकल्या त्या हालचालींना पायबंध तो भीतीचा क्षणात आले बळ कोठून विसरुनी गेलीस घरटे आपुले बंधन तोडीत प्रेमाचे आकाशासी कवटाळले कधीतरी उडणे, आज उडाली बघण्या साऱ्या जगताला किलबिल करून वळून पहा दाणे भरविल्या चोचीला डॉ. भगवान नागापूरकर संपर्क – ९००४०७९८५० bknagapurkar@gmail.com
जीवन प्रवाह
जगणे अजून मजला साराच खेळ वाटे जरी वाढलो वयाने ही हार जीत वाटे येता अजूनि वारा प्रणयाची झिंग चढते पावसात चिंब भिजता स्पर्शाची ओढ वाटते नात्यातले दुरावे कितिदा दिले पुरावे खंतावलो तरीही संबंध गोड वाटे असता असे जरीही निर्ल्लज जीव जगतो आपुल्याच घरकुलाला तो बंदिशाला म्हणतो एकदा तरी दिसावी सत्याची ज्योत स्वप्नी आयुष्य शेवटी मी उधळीन दो हातांनी
अमर काव्य
विसरून गेलो सारे कांहीं, आठवत नाही मला, रचली होती एक कविता, त्याच प्रसंगाला ।।१।। जल्लोषांत होतो आम्हीं, दिवस घातला आनंदी, खिन्नतेचा विचार त्या दिनीं, शिवला नाही कधीं ।।२।। नाच गावूनी खाणेंपिणें, सारे केले त्या दिवशीं, बेहोशीच्या काळामध्यें, कविंता मजला सुचली कशी ।।३।। छोटे होवून गेले काव्य, अमर राहिले आतां ते, प्रसंग जरी तो मरून गेला, कविता […]
तन मनातील तफावत
देह मनातील, तफावत दिसून येते । चंचल असूनी मन सदैव, शरीर परि बदलत राहते…१, चैतन्ययुक्त मन सदा, स्थिर न राहते केव्हांही । जन्मापासूनी मृत्यूपर्यंत भाग दौड ती चालत राही…२, परिस्थितीच्या चौकटीमध्यें, विचारांचा दबाव राहतो । शरीराच्या सुदृढपणाचा, मनावरती परिणाम होतो…३, दिसून येते केव्हां केव्हां, मन अतिशय उत्साही । परि शरीराचा अशक्तपणा, मनास त्याक्षणी साथ न देई….४ […]
खोडकर कृष्ण
किती रे खोड्या करिशी कृष्णा यशोदा तर गेली थकूनी..।।धृ।। झोपू दे रे तिजला आतां, ती तर गेली खूप दमूनी दही दुधांनी भांडी भरली, काही प्याली, काही वाटली, काही तर ती उपडी झाली, पिऊनी सांडूनीच सगळे, नासलेस दही दूध लोणी…१, किती रे खोड्या करशी कृष्णा, यशोदा तर गेली थकूनी गणरायाचे पूजन करितां मग्न झाली यशोदा माता लक्ष्य […]
भास
चमचम चमकते नाणें दूरी वरुनी दिसले । चांदीचे समजूनी मन तयावर झेपावले ।। निराशा आली पदरीं जाणतां तुकडा पत्र्याचा । खोटी चमक बाळगुनी फसविणे गुणधर्म तयाचा ।। भास ही चेतना ती तर्क वाढीवी कसा । दिसून येई सदैव मनावर जो उमटे ठसा ।। ठसे उमटती संस्कारांनीं बघतां भोवती सारे । मनावर बिंबून जाते आणि भासते तेच […]
अनुभवाचे शहाणपण
बदलून गेले जीवन अर्थ कळल्यानंतर परिस्थितीची आली जाण जाग आल्या नंतर ।।१।। श्रीमंतीच्या नादानें ऐषआरामी झालो पैशाच्या गर्वाने माणुसकी विसरलो ।।२।। तारुण्यातील उर्मीने अहंकारी बनविले शरिरातील गुर्मीने निर्दयी मज ठरविले ।।३।। धंद्यामध्ये येता खोट निराश अति झालो गरिबीची चालतां वाट प्रेमळ मी बनलो ।।४।। देह बनला दुर्बल विकार तो जडूनी जर्जर- पिडीतां बद्दल सहानुभूती आली मनी […]
ज्ञानेश्वराची चेतना
जीवंतपणी घेई समाधी, ज्ञानेश्वर राजा । दु:खी होऊनी हळहळली, विश्वामधली प्रजा ।। सम्राट होता बालक असूनी, राज्य मनावरी । हृदय जिंकले सर्व जणांचे, लिहून ज्ञानेश्वरी ।। आसनीं बसत ध्यान लावता, समाधिस्त झाले । बाह्य जगाचे तोडून बंधन, प्राण आंत रोकले ।। निश्चिष्ठ झाला देह जरी , बाह्यांगी दर्शनी । जागृत आसती प्राण तयांचे, आजच्याही क्षणी ।। […]