नवीन लेखन...

“चोचीतले दाणे”

समीरचं लग्न होऊन सहा महिने झाले होते. तो शहरातील एका मोठ्या प्रिंटींग प्रेसमध्ये कामाला होता. घरात आई, वडील आणि हे दोघं असं चार जणांचं कुटुंब. त्याच्या पाच वर्षांच्या कामाच्या कौशल्यावर खुष होऊन प्रेसचे मालकांनी त्याला सिनीयर ऑपरेटरची पोस्ट दिली होती.
समीर सकाळी नऊ वाजता घरुन निघायचा. दिवसभर उभं राहून काम केल्याने दमून संध्याकाळी सहा वाजता परतायचा. कधी रात्रपाळी असेल तर जागरण व्हायचं. गुरुवारी मात्र हक्काची सुटी असल्याने तो सुनीताला घेऊन फिरायला जात असे.
शहरातील रोजच्या वाढत्या खर्चामुळे त्याला मिळणारा पगार महिनाअखेर पर्यंत कसाबसा पुरवावा लागायचा. सुनीता देखील काटकसर करून संसार चालवत होती. त्यातूनही कधी वडिलांसाठी अचानक आजारखर्च उद्भवायचा.
मे महिन्याचे दिवस होते. उन्हामुळे अंगाची लाही लाही होत होती. समीरला जेवणाऐवजी पाणीच सतत प्यावे असे वाटायचे. पहिल्याच आठवड्यात झालेला पगार नेहमीची देणी दिल्यावर निम्माच राहिला. त्याने सुनीताला जपून खर्च करायला बजावलं.
महिन्याचा शेवटचा आठवडा सुरू झाला. आता मोजकेच पैसे शिल्लक राहिले होते. समीरने स्वतः एक नियम पाळला होता, कितीही अडचण आली तरी कुणाकडेही उसने पैसे मागायचे नाहीत. महिना संपायला चारच दिवस बाकी असताना सुनीताने समीरला पैसे संपल्याचे सांगितले.
आज अठ्ठावीस तारीख होती. समीर प्रेसवर गेल्यावर त्याच्या सहकारी मित्राने दोन महिन्यांपूर्वी उसने घेतलेले पाचशे रुपये समीरच्या हातावर ठेवले व उशीर झाल्याबद्दल दिलगिरी व्यक्त केली. संध्याकाळी घरी गेल्यावर त्याने ते पैसे सुनीताकडे दिले. सुनीताला पैसे हवेच होते, कारण बाबांचे औषध संपले होते.
एकोणतीस तारीख. आज नोंदविलेला गॅस येण्याची शक्यता होती. समीरला आठवले, त्याने एका पुस्तकात त्याला कामावर भेट मिळालेल्या रोख रकमेचे पाकीट तसेच ठेवलेले होते. शोधाशोध केल्यावर ते हाती लागले. त्यातील एक हजार रुपये त्याने सुनीताला दिले.
तीस तारीख उजाडली. समीरच्या गावाशेजारी असलेल्या जमिनीचा व्यवहार खूप दिवस रखडलेला होता, ती व्यक्ती सकाळीच चेक घेऊन आली. समीर सर्व रितसर काम आटोपून कामावर गेला. जाताना त्याने तो चेक बँकेत भरला.
आज महिनाअखेर. एकतीस तारीख. त्याला प्रिंटीग मशिनरीची बऱ्यापैकी दुरुस्ती करता येत असल्याने मागे फावल्या वेळात त्याने गावातील एका मशिनची दुरुस्ती केली होती. त्या प्रेसच्या मालकाने त्याला दोन हजार रुपये गुगल पे वरुन पाठविले. त्याने एटीएम मध्ये जाऊन पैसे काढले व सुनीताला देऊन कामावर गेला.
रात्री जेवण झाल्यानंतर तो निवांतपणे मनाशी विचार करू लागला. इतक्या वर्षात महिनाअखेर इतकी अडचणीची कधीच गेली नव्हती. तरीदेखील प्रत्येक दिवशी माझी अडचण सुटत गेली. सुनीता घरातील आवराआवर करुन समीर जवळ आली. समीरने आपल्या मनातील विचार तिच्या समोर बोलून दाखवला आणि पुढे विचारले, ‘सुनीता, गेल्या चार दिवसांत तू काही नेहमीपेक्षा वेगळं केलं आहेस का?’
सुनीताने उत्तर दिले, ‘काही विशेष नाही, माझ्या मनात खूप दिवसांपासून एक गोष्ट करायची राहिली होती. आपल्या टेरेसवर पक्ष्यांसाठी बाजरी आणि पाणी ठेवायचं होतं. ते मी चार दिवसांपासून सुरू केलंय’……
‘सौ लफ्जों की कहानियाॅ’ वर आधारित
— सुरेश नावडकर.
मोबाईल: ९७३००३४२८४
३-७-२०.

सुरेश नावडकर
About सुरेश नावडकर 242 Articles
माझा जन्म सातारा जिल्ह्यात झाला. नंतर पुण्यात आलो. चित्रकलेची आवड असल्यामुळे कमर्शियल आर्टिस्ट म्हणून कामाला सुरुवात केली. नाटक, चित्रपटांच्या जाहिराती, पोस्टर डिझाईन, पुस्तकांची मुखपृष्ठ, अशी गेली पस्तीस वर्षे कामं केली. या निमित्ताने नाट्य-चित्रपट क्षेत्रातील कलाकार, तंत्रज्ञांशी संपर्क झाला. भेटलेली माणसं वाचण्याच्या छंदामुळे ही माणसं लक्षात राहिली. कोरोनाच्या लाॅकडाऊनच्या काळात त्यांना, आठवणींना, कथांना शब्दरुप दिले. रोज एक लेख लिहिता लिहिता भरपूर लेखन झालं. मराठी विषय आवडीचा असल्यामुळे लेखनात आनंद मिळू लागला. वाचकांच्या प्रतिसादाने लेखन बहरत गेले.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*


महासिटीज…..ओळख महाराष्ट्राची

रायगडमधली कलिंगडं

महाराष्ट्रात आणि विशेषतः कोकणामध्ये भात पिकाच्या कापणीनंतर जेथे हमखास पाण्याची ...

मलंगगड

ठाणे जिल्ह्यात कल्याण पासून 16 किलोमीटर अंतरावर असणारा श्री मलंग ...

टिटवाळ्याचा महागणपती

मुंबईतील सिद्धिविनायक अप्पा महाराष्ट्रातील अष्टविनायकांप्रमाणेच ठाणे जिल्ह्यातील येथील महागणपती ची ...

येऊर

मुंबई-ठाण्यासारख्या मोठ्या शहरालगत बोरीवली सेम एवढे मोठे जंगल हे जगातील ...

Loading…

error: या साईटवरील लेख कॉपी-पेस्ट करता येत नाहीत..