कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

सुखाचा छंद,न लागो जीवाला आहे तो निवारा, अपुला बरा मोहविते कायम, सुखाची जरतार वेदनेचे ठिगळ, मिरवूया जरा सुखावते सारे,फुलणारे रंगपिसारे एकचि रंग सावळा, अपुला बरा दुखावते मन, यातना कठीण गोंजारु तयाला, लाडाने जरा सुख हे क्षणिक, मृगजळ जाण शोधावा निवारा, समाधानी खरा तुझे माझे काही, कमी नि अधिक आहे त्यात सुख, मानावे जरा! — वर्षा कदम.

मुखवटे स्वतःचे चक्क फाडून द्यावे कि कुणाला तरी उधार जरा द्यावे जगाला, नात्याला चांगले ते दिसावे उरात दुःख बाळगून खोटे उगी हसावे चेहरा आर्त वेदनेचा न कुणाला दिसावा कृत्रिम रंगलेला रोज मुलामा चढवावा टांगते झुले ते भूत भविष्याचे सुरक्षित झापडांचा मुकुट मिरवावा नको नकोसे होते न सापडे खरा निवारा जेथे मिळे तेथे वारा स्वार्थाचा वाहणारा!! — […]

माझी लेखणी काही बोलते मनातलं पानांवर उतरवते शब्दांतून जाणिवा देते पण मी मात्र कधी बोलत नाही… माझी चित्र काही बोलतात हवी ती रंग छटा रेखाटतात चित्रातून भावना पोहचवतात पण मी मात्र कधी त्यात रंगत नाही…. माझे फोटो काही सांगतात हळुवार फुलांचे रंग वेचतात नजरेपल्याडचे दृश्य टिपतात पण मी मात्र त्यात कधी दिसत नाही माझी कला काही […]

एक दुखरी नस प्रत्येकाला दिलीय देवाने नको उतू मातू इतका लपेटून अहंकाराने आपल्या पोटापुरते कमव कि स्वाभिमानाने ओरबाडतोस कशाला दुसऱ्याचे सुख दोन्ही हाताने कितीसे लागते जगण्या चूल पेटतेच कष्टाने भाकरी पायी उगा कशाला भरतो घड्यावर घडे पापाने हिशोब नोंदला जातोच यावर विश्वास ठेव मनाने उडवू नको वाचेची धूळ सोडव प्रश्न मौनाने!! — वर्षा कदम.

माजाचे मुखवटे का असे आता गळाले का कुणी त्यांना सत्याचे आरसे दाविले मी म्हणता मी मध्ये आत आत बुडाले दलदलीत अहंकाराच्या जात जात निमाले गडगंज धनाने का कुणा असे राज्य मिळाले कितीकांचे कवड्यांमध्ये काचेचे महाल जळाले करतो मी, करतो मी करीत कर्म हे जमविले कर्माचे भोग भोगण्या मग आता का पळाले तुझ्या सारखे कितीक आले आणिक […]