कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

चिंव चिंव करीत चिमणा चिमणी,खोलीमध्ये माझ्या आली अवती भवती नजर टाकून,माळ्यावरती ती बसली वाचन करण्यात रंगून गेलो,लक्ष्य नव्हते तिकडे आश्चर्य वाटले बघून मजला,काड्या गवताचे तुकडे घरटे बांधण्या रंगून गेली,आणती कडी कचरा मनांत बांधे एकच खुणगांठ,तयार करणे निवारा भंग पावता शांत वातावरण,वैताग आला मला कचरा आणि घरटे काढून,खिडकीतुनी  फेकला काम संपवूनी सांज समयी,घरी परत मी आलो त्याच चिमण्या तसेच घरटे,पाहून चकित झालो पहाट होता चिमण्या उडाल्या,काढून टाकले घरटे असेंच चालले कित्येक दिवस,परी जिद न सोडी ते चार दिवसाची सुटी घालउन,गांवाहून परतलो घरटे बघता संताप येऊन,मुठी  वळवूनी  धावलो घरट्या मधूनी चिमणी उडाली,बसली पंख्यावरती चिव चिव करुनी विनवू लागली,दया दाखवा ती परी मी तर होतो रागामध्ये,चढलो माळ्यावरी मन चरकले बघून अंडी,छोट्या […]

कशासवे तुलना करुं गे आई, तव प्रेमाची कां शब्द न सुचतां म्हणू तुजला,    ‘ प्रेमची ‘ वात्सल्याची देवता, करुणा दिसे नसानसातूनी हात फिरवीता ज्याचे वरती, ह्रदय येते उचंबळूनी जेव्हां पडते संकट, आठवण करितो आपली आई विश्वासाचे दोन शब्द,  उभारी त्यासी देई नऊ मास असता उदरीं, शक्ति तेज आणि सत्व देई ते ह्याच ईश्वरी गुण बिजानी, वाढ […]